HAVA DURUMU

- Hoşgeldiniz - Sitemizde 24 Kategoride 13330 İçerik Bulunuyor.

SON DAKİKA

Siz de “Ben daha çok gencim, dini ileride yaşarım” mı diyorsunuz?

09 Ağustos 2015
Ana Sayfa » Genel Haberler » Siz de “Ben daha çok gencim, dini ileride yaşarım” mı diyorsunuz?

Öyle çok insan var ki böyle düşünen… “Ben daha çok gencim, dini yaşlanınca yaşarım. Yaşlanınca namaz kılarım, hacca da giderim. Şimdi bir gençliğimi yaşayayım, dilediğim gibi gezip tozayım, önce bir hayatımı yaşayayım. Yaşlanınca nasıl olsa elden ayaktan düşünce köşeme çekilir hem namaz kılarım, hem de dini yaşarım. Böylece Allah beni affeder, ben de cennetlik olurum.” İşte insanların bilinç altındaki düşünceler bunlar. Milyonlarca insan kendisini bu şekilde kandırıyor.

Her nedense insanlar umursuzluk ve kayıtsızlık psikolojisiyle hareket ediyor ve dini ihtiyar insanların, orta yaşlı kişilerin, arasıra evlere gelip mevlüt okuyan hocaların ya da cuma günleri Yasin-i şerif okuyan ninelerin dini olarak görüyorlar. Bu batıl anlayışın bir sonucu olarak, dinin, insanların ölüme yaklaştıkları dönemde ya da üzüntü ve sıkıntı anlarında ihtiyaç duydukları bir rahatlama, huzur ve teselli vasıtası olduğu düşünüyorlar. Bu çarpık mantığa göre daha genç yaşta, yani tam dünyanın nimetlerinden faydalanılacağı bir dönemde, din ahlakını yaşamaya başlamak kabul görmüyor.

Kuşkusuz bu son derece yanlış bir bakış açısıdır. Kur’an’da haber verilen gerçek İslam sadece yaşlandıktan sonra yaşanacak bir din değildir; tam aksine, insanı iyiyle kötüyü ayırt etmeye başladığı yaştan itibaren yaşayacağı bir güzellik ve kurtuluştur.

Yaşlılık, çoğu zaman hastalıklar, bedeni zayıflıklar nedeniyle insanın pek çok acizlik içinde yaşadığı bir dönemi oluşturur. Gençlik ise Allah’ın insana verdiği en büyük nimetlerden birisidir. Gerek fiziksel, gerekse zihinsel yönden insanın en yüksek verime ve kapasiteye sahip olduğu bu dönemde insanın Allah’ı unutması, yapabileceği en büyük nankörlüklerden birisi olur. Allah’ın Kuran’da farz kıldığı, iyiliği emredip kötülükten men etmek, İslam ahlakını insanlara anlatmak, Allah’ın şanını yüceltmek gibi çok önemli hükümleri genç, güçlü ve sağlıklıyken yerine getirmeyen bir kimse, yaşlılıkta bunları nasıl yapabilir?

Allah Kuran’ın çeşitli yerlerinde inanmış, Kendisi’ne gönülden bağlanmış gençlerden övgüyle bahsetmektedir:

O gençler, mağaraya sığındıkları zaman, demişlerdi ki: “Rabbimiz, Katından bize bir rahmet ver ve işimizden bize doğruyu kolaylaştır (bizi başarılı kıl)… (Kehf Suresi, 10-14)

Hz. Musa’ya da kendi döneminde kavminin bir kısım “genç”lerinden başkası iman etmemiştir:

Sonunda Musa’ya kendi kavminin bir zürriyetinden (gençlerinden) başka -Firavun ve önde gelen çevresinin kendilerini belalara çarptırmaları korkusuyla- iman eden olmadı. Çünkü Firavun gerçekten yeryüzünde büyüklenen bir zorba ve gerçekten ölçüyü taşıranlardandı. (Yunus Suresi, 83)

Kuran’da bahsi geçen peygamberlerin de birçoğu genç yaşta bu önemli sorumluluğu yüklenmişlerdir. Hz. İbrahim de bu mübarek insanlardan birisiydi. Henüz genç yaştayken çeşitli putlara ibadet ederek Allah’a ortak koşan kavmiyle ilmen mücadeleye girişmiş ve insanlar arasında tanınmaya başlamıştı. Öyle ki, kavminin önde gelen inkârcıları, “Kendisine İbrahim denilen bir gencin bunları (putları) diline doladığını işittik” (Enbiya Suresi, 60) demişlerdi.

Kuran’a göre insan akılca olgunlaştığı, şuuru açıldığı andan itibaren Kuran ahlakını yaşamakla yükümlüdür. “Dini ilerde yaşarım” diyerek gençken din ahlakından uzak bir hayat sürdürmeye razı olan bir kimsenin aslında beş dakika sonra dahi hayatta olacağına dair hiçbir garantisi yoktur. Allah bu konuyla ilgili şöyle buyurur:

Kıyamet saatinin bilgisi, şüphesiz Allah’ın Katındadır. Yağmuru yağdırır; rahimlerde olanı bilir. Hiç kimse yarın ne kazanacağını bilmez. Hiç kimse de hangi yerde öleceğini bilmez. Hiç şüphesiz Allah bilendir, haberdardır. (Lokman Suresi, 34)

Genç, güçlü ve sağlıklıyken Allah’ın davetine icabet etmeyenlerin, ahiretteki akibetleri Kuran’da şöyle tasvir edilir:

Ayağın üstünden (örtünün) açılacağı ve onların secdeye çağrılacakları gün, artık güç yetiremezler. Gözleri ‘korkudan ve dehşetten düşük’, kendilerini de zillet sarıp-kuşatmış. Oysa onlar, (daha önce) sapasağlam iken secdeye davet edilirlerdi. (Kalem Suresi, 42-43)

Bir de halk arasında, “gençken hayatımı yaşar, ölmeden önce de nasıl olsa tevbe ederim, hiç günahım kalmaz” gibi batıl bir inanış daha var. Genelde bilgisizlikten ve din ahlakından uzak bir yaşamdan kaynaklanan böyle batıl bir zihniyet, Allah’a karşı çok büyük bir samimiyetsizliktir. Çünkü bu lafın gerçek anlamı: “Ben şimdi her türlü günaha girer, her türlü kötülüğü yaparım, Allah’ın sınırlarını dilediğim gibi çiğnerim. Daha sonra, hayatımın sonuna doğru da tevbe edip, ahiretimi de kurtarmış olurum” demektir. Hâlbuki “kalplerin özünde saklı olanı bilen” Allah, böyle samimiyetsiz bir zihniyetin başarıya ulaşamayacağını, böyle tevbelerin Kendi Katında geçerli olmayacağını önceden bildirmiştir:

Tevbe; ne kötülükleri yapıp-edip de onlardan birine ölüm çatınca: “Ben şimdi gerçekten tevbe ettim” diyenler, ne de kafir olarak ölenler için değil. Böyleleri için acı bir azap hazırlamışızdır. (Nisa Suresi, 18)

Bu akıldan yoksun düşüncenin sahibi, Allah’ı gereği gibi takdir edemediği için, kendince Allah’ın kendisini bir tevbeyle affedeceğini ve cennete sokacağını zanneder. Günlük hayatında yaptığı küçük uyanıklıklar gibi Yüce Rabbimiz Allah’ı aldatabileceğini sanır. Oysa sonuçta aldanan da, hüsrana uğrayan da elbette kendisi olur. Ummadığı bir anda ölüm onu hazırlıksız bir şekilde yakalar ve bunun geri dönüşü yoktur. Fakat buna rağmen hayatında sahip olduğu o sinsi zihniyetini de beraberinde taşır. Bu küstah, fakat, aynı zamanda da umutsuz çırpınış Kuran’da şöyle haber verilmiştir:

Sonunda, onlardan birine ölüm geldiği zaman, der ki: “Rabbim, beni geri çevirin. Ki, geride bıraktığım (dünya)da salih amellerde bulunayım.” Asla, gerçekten bu, yalnızca bir sözdür, bunu da kendisi söylemektedir. Onların önlerinde, diriltilip kaldırılacakları güne kadar bir engel (berzah) vardır. (Müminun Suresi, 99-100)

Unutmayın ki samimiyetsiz insan hayatının her anında samimiyetsizdir. Dini yaşamayı yaşlılığa erteledikçe erteleyecek ve ölüm kendisini yakalayana kadar da kendisine ölümü yakıştırmayacaktır. Allah samimi olmayan kullarının kalbini imanla doldurmaz. O insan da ancak öldüğünde ne kadar büyük bir yanılgı içinde olduğunu anlar ama artık iman etmek için çok geçtir. O insan için dünyaya dönmek de asla mümkün değildir.

Mert Arslanoğlu

Facebook Hesabınızla Yorum Yapabilirsiniz

YORUMLAR

Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.
İlgili Terimler :
Tema Fabrika